Interview Shari | Hoefijzers in Japan Geschreven door: Mia Farnwood

Interview Shari

Shari (21) die in werkelijkheid anders heet, zit tegenover mij en kijkt met een bedenkelijk gezicht. Ze laat weten dat ze het best vreemd vindt om als hoofdpersonage over het boek te praten, maar ze heeft er zin in.

Het is voor mij enerverend, dat na het uitkomen van de biografie pas naar voren komt, wat de gebeurtenissen écht met haar hebben gedaan en de emotie die nog steeds bij haar leeft. Het is nogal een confrontatie! Ze zegt dat ik haar gevoel en emoties precies goed heb verwoord. Ze is dik tevreden met het boek en dat is voor mij een groot compliment. Ik vraag of ze er klaar voor is om de ingezonden vragen te beantwoorden.

De confrontatie met het boek is voor mij enorm, omdat het boek de emotie laat zien, die ik destijds niet goed heb kunnen verwoorden.

Vragen interview:

Mocht je gelijk Blanche als eigen paard of heb je er zelf voor moeten sparen?

Shari: toen ze in mijn leven kwam kon ik mij niet voorstellen dat dit paard ooit van mij zou zijn. Ik hield er rekening mee dat ze weer verkocht zou worden, omdat ze door haar trauma’s enorm onberekenbaar was. Heel in het begin durfde ik er niet eens op te stappen. Toen ik haar voor mijn verjaardag kreeg, voelde het ook heel onwerkelijk. Mijn instructrice (‘Marian’) had er vertrouwen in dat we een combinatie konden worden en samen hebben we steeds meer zelfvertrouwen gekregen. We werden steeds hechter en met veel geduld en vertrouwen ging het steeds beter.

Heb je er nu nog veel verdriet van dat Blanche en jij niet meer samen zijn?

Shari: ik vind het een moeilijke vraag, omdat ik nog niet zeker weet of ik alles heb verwerkt. Ik loop niet verdrietig rond hoor, maar er zijn zeker momenten dat ik het erg vind dat ik niet meer met haar samen kan zijn en met haar kan werken. Soms rijd ik nog wel eens en daar geniet ik dan van, maar dan komt toch het gemis naar boven. Paarden zijn nog steeds mijn passie en ik had natuurlijk graag zelf met haar verder gekomen.

Hoe heb je vanaf het begin met het paard gewerkt en welke technieken heb je gebruikt?

Shari: ik heb altijd een heel kundige trainster gehad. We voelden elkaar goed aan en ze heeft ons altijd goed begeleid. Later hebben we het uit handen gegeven, waardoor ze op hoger niveau kwam. Zij hadden hun eigen technieken en daar werden we eigenlijk niet zoveel bij betrokken.

Nu het boek uit is ben ik zelf heel benieuwd hoe mijn dochter erop terugkijkt én ik heb nog een brandende vraag aan haar.

Als ik het zelf moeilijk had, dacht ik wel eens, hoe kan je het allemaal zo licht opvatten, omdat je soms zo ‘cool’ leek?

Shari: ik ging zelf ook door een ontwikkeling. Het ziekzijn viel ook vreselijk zwaar. Ik moest iets doen om het allemaal te kunnen accepteren, want door mijn gevoeligheid kwam alles heel hard binnen.

Shari richt zich tot mij: in het boek beschrijf je voornamelijk het leven dat ik had met het paard, ja logisch, maar ik heb in die tijd en daarna meer verloren dan alleen het paard. Ik heb enkele nieuwe vrienden verloren door o.a. zelfmoord en veel dingen om mij heen vielen weg. Het heeft mij allemaal in een andere mindset gebracht en ik zie veel dingen nu anders. Meer in perspectief, zeg maar.

Kunnen jullie Blanche nu nog opzoeken als jullie dat willen?

Shari: ik zou het heel graag willen, maar ik heb zelf het geld er niet voor, lacht ze. Ik zeg tegen haar dat dat wel goedkomt, als we de kans krijgen om te gaan.

Is er momenteel regelmatig contact tussen de nieuwe eigenaar van Blanche en Shari?

Shari richt zich tot mij: jij bent van ons tweeën het beste in het onderhouden van contacten. Ik ben nooit zo erg goed geweest in communicatie en het was voor mij na haar vertrek moeilijk om er mee bezig te zijn, zoals jij dat kan. Ik probeerde het los te laten. Maar ik ben dankbaar voor de berichten en de foto’s die we van haar krijgen, benadrukt ze.

Vind je het moeilijk om het boek te gaan lezen?

Shari: ja, ik vind het best moeilijk, maar ik ga het natuurlijk zeker doen. Van het manuscript heb ik ook maar een deel gelezen, toen ben ik gestopt. De confrontatie met het boek is voor mij enorm, omdat het precies vertelt wat ik nooit heb kunnen verwoorden. Als ik het boek lees, ga ik terug in de tijd en loop ik als het ware over mijn eigen tijdlijn en dat is heel confronterend.

Tot slot nog een laatste vraag. Voor diegenen die zich afvragen hoe het nu met je gaat, hoe voel je je nu?

Shari: de strijd met de Lyme bacterie hebben we gewonnen, maar ik moet nog altijd op tijd mijn rust nemen. De dieren om mij heen schenken mij veel voldoening. Ik heb twee supermooie jonge rescue katten (broer en zus) uit het asiel, die niemand wilde meenemen, omdat ze zo angstig waren. Ze moesten van ‘ver’ komen, maar met veel geduld en liefde heb ik inmiddels twee katten die mij na aan het hart liggen en andersom ook trouwens. Ik heb een sterke connectie met allebei en ze zijn nu zielsgelukkig. Ik heb ook nog twee shetlanders die ik met hart en ziel verzorg en als ik buiten daarmee bezig ben, aardt mij dat enorm en dat is heel belangrijk.

Ze straalt als ze over haar ‘vriendjes’ praat. Gelukkig is ze de onvoorwaardelijke liefde voor dieren nooit kwijtgeraakt.